بعد از این همه مدت نمی دونم چی باید بنویسم... اما انگار نوشتن این چند خط رو حداقل به چند نفر بدهکارم.. اولیش خودم... 


سال نود و دو هم گذشت.. بالاخره تموم شد.. روزهایی که هیچ بهانه ای برای لبخند زدن نداشتن که بهم بدن.. شب هایی که تا سپیده صبح بیدار می موندم.. ماگی که فقط و فقط تونستم باهاش چایی بخورم و بغض قورت بدم.. صفحه ایمیلم که هزاربار خواستم باهاش برای سارا ایمیل بنویسم و هر هزار بار نتونستم.. 

خواننده خاموش خیلی ها بودم.. اعتراف میکنم از بازی عکس لپ تاپ و کامپیوتر که وبلاگ بانو برگزار کرد خوشم اومد چون چند شب وقت بیخوابی و کلافگی می رفتم و باهاشون سرگرم می شدم.. گرچه نمی دونستم مال کیا هستن.. فقط بعضیا رو میشناختم اما به هرحال سرگرم شدم.. 

خواننده خاموش عطیه بودم.. وبلاگی که بهم ارامش می داد.. خواننده خاموش یاس بودم.. حتی خصوصی هم نمی تونستم براش بنویسم و دل بسته بودم به اس ام اس ها و تماس هامون.. دلتنگ لیلی بودم.. هستم.. اما از حجم غمی که دل و صدام با هم داشتن می ترسیدم و فاصله میگرفتم تا مبادا دلش بلرزه.. بگیره.. 


مهسا.. شد سه ماه.. سه ماهی که هرگز فراموشت نکردم.. من خودمو فراموش کرده بودم.. خودم و خودم و دیگه هیچ کس.. اسم نمی تونم بیارم اما اینو میگم که بارها اومدم و کامنتا قبلی رو خوندم و پر شدم از عطر بهار حتی در فصل زمستون و پاییز.. 

یک قدم تا بهار فاصله دارم.. بهار.. تابستون و زمستون رو دوست ندارم.. دل بستم به پاییز و بهار.. 

میخوام ارزو کنم اما نمی دونم چه ارزویی بکنم.. شاید عاقبت به خیری و سلامتی بهترین ارزوها باشه.. اخه غم و شادیا رو همیشه خودمون رقم می زنیم.. امیدوارم امسال قشنگ تر بتونم کتاب زندگیمو ورق بزنم.. و ورق های زیبایی از کتاب های شما.. همه تون... همه ی همه تون بخونم.. ببینم.. بشنوم.. 

سال نو مبارک...



+ تــاریـخ پنجشنبه بیست و نهم اسفند 1392 ساعـت 20:7 به قـلـم ...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ادامه مطلب
+ تــاریـخ پنجشنبه بیست و سوم آبان 1392 ساعـت 17:24 به قـلـم ...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------